ب

گفته بودی که: بیایم، چو به جان آیی تو

من به جان آمدم، اینک تو چرا مینایی؟

عراقی

ب

در پست ۷۹ در جمله ای نوشتم که تحمل نوشتن یک موضوعی را ندارم. حال حالتی از آن را در داستانی از نویسنده ی محبوبم یافته ام:

وقتی دوست ساده ای که شاید خاصه به سبب همین سادهدلیاش دوستش میداریم ناگهان هوس کند در پوست بصیرت فرو رود، دیگر چنگی به دل نمیزند.

بانوی میزبان | فیودور داستایِفسکی

ب

در سایت خبر آنلاین نظر خواهی انجام شد به این شکل:«شما نظر بدهید/راهکار پیشگیری از رشد نامتعارف قیمت خودرو چیست؟»

نظری که بیشترین مثبت- که یعنی تایید- را گرفت:«نظر ما الان دقیقا چه اهمیت و ارزشی داره؟»

ب نقل قول عباس عبدی از سایت خرداد:«وضعیت امروز رسانه در ایران بسیار خطرناک و حتی تهدیدی علیه امنیت ملی است. از یک سو با رسانههای رسمی مواجه هستیم که فاقد استقلال و اثرگذاری هستند و از سوی دیگر با شبک

ب یک دوستی داریم که هر از چند گاهی میپرسد اصلا وبلاگ به چه دردی میخورد و چرا باید در آن چیزی نوشت. از این پرسش های بنیادین که عبور میکنم میبینم نوشتن خیلی هم بد نیست. اقل فایده اش اینست که بعدا می شود

ب استاد تاریخمان که روحانی بسیار با سواد و روشنفکریست راجع به حجاب و بحث آزاد شدنش گفت وضعیت الان مانند فنریست که به زور نگه داشته شده و اگر ناگهان رها شود مشکلاتی عجیب به وجود می آید. استاد اصول حساب

ب

هر مطلبی که مینویسم، میبینم سیاسی است و منصرف میشوم. اصولا سیاست آنقدر اهمیت ندارد و زودگذر است. باید عمیق تر و انسانی تر نوشت. یا مثلا آهنگ و فیلم ساخت. غوطه زدن در برکه ی سیاست جز آلودگی به همراه ندارد. باید رودی جاری و زلال برای شنا انتخاب کرد. مثل شعر، مثل عشق.

ب در اجتماع نامتعادل مردم تقسیم میشوند به دو طبقه اقلیت و اکثریت: اقلیت متنعم و برخوردار و اکثریت محروم و نیازمند.طبقه برخوردار و متنعم به موجب وضع و حال خود دارای نوعی اخلاق میگردد و طبقه محروم دارای

ب

آن نه تنهاست که با یاد تو انسی دارد
[تا نگویی که مرا طاقت تنهایی هست]

حضرت سعدی -رحمه الله-

ب

«وقتايى كه به نظرم اوضاع خرابه و كارى غير از صبر كردن ازم برنمياد، كتاب مى خونم، فيلم مى بينم، با عزيزانم معاشرت مى كنم و مى خوابم.»

رامبد جوان